| تبليغات | X |
|
فقط چند دقیقه... هر کس چرای زندگی را یافت با هر چگونه ای خواهد ساخت
| ||
|
دوستان بی همتا و بی مثالم سلام ممنونم که هر لحظه با من بودید و هستید و بی نهایت سپاسگذارم که برای تولدم کم نذاشتید شاید نتوان به سر سبزی بهاران بود و نتوان به طراوت باران زیست شاید آسمان گونه و سخاوتمند بودن و ماندن سخت باشد و محال اما من می شناسم مردی از جنس بلور مردی به طراوت باران و افکاری به سر سبزی بهاران در سخاوت چون آسمان بی کران استاد بیگی عزیز تولدتون مبارک
نظرات خصوصیم به ۱۹۸ رسید این رو نمی گم که جهاد کنید و زیاد تر بشه این رو می گم که بدونید تک تک لحظاتی که این جا سپری می کنید و تک تک احساساتی که بیان می کنید همین جا تو کنج همین چهار دیوار و یک سقف جایی بین قلبم و خدا محفوظه تا ابد دوستان قدیم و جدید مثل همیشه تمام نوشته ها از خودمه و امیدوارم نظر سازنده ی شما به بهبود کارم تاثیر بذاره
[ سه شنبه بیست و دوم شهریور 1390 ] [ 10:16 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
قصه های کودکانه ی دیروز و حرف های نا تمام امروز - نمی دانم حکایت چیست؟؟ هر چه هست می دانم ، گوشه ای از اندوخته هایم است بس... نگاه مختصری می اندازم به آن چه که گذشت ؛ انسان گونه که باشی حسرت ، دست از سرت بر نمی دارد و آسمان گونه که بیندیشی، راه ها هست تا رسیدن به کمال من اما ، افسون گر بهشت ؛ تنها یک چیز یاد گرفته ام " برای رسیدن به موفقیت ها ، برای رسیدن به اهداف والا ، باید بهای گذر عمر را داد " پس از دریچه ی باور هایم که می نگرم، این بیستمین بهار زندگی زمینی ام ، پر است از تجارب و حادثه های پشت سر نهاده و دلی دارم غرق در نور خدا حسرتی اگر هم باشد حسرت فرصت های مهربانی است حسرتی اگر هم باشد حسرت فرصت های هم کلامی با خدا است و من امروز می دانم رویای دست نیافتنی ای است ، بازگشت و من نمی توانم هرگز ، از نو بسازم سازه ی رویداد ها را ولی می توان امید داشت بهار را بوئید ، سر مست تازگی شد چون زمین روئید و هر روز نو شد به سان آسمان بارید و نوید رحمت شد امروز چشم باز کرده ام به آینده ای که اگر 95 ساله ام باشم حسرتی در گذشته اش نباشد... کودکی هایم را با خود می برم ، جوانی هایم را قاب می گیرم و دست می دهم در دست خدا راه این جاده ی موفقیت طولانیست و من برای پر کردن کوله بارم بهای عمر می دهم به لذت... بعدا نوشت : از همه ی شما عزیزانم ممنونم بعد بعدا نوشت : تمام هدایا و پست ثابتی که به منظور تولدم بود روتو ادامه ی مطلب می ذارم که هر کی جا مونده بره نگاه کنه بعد بعد بعدا نوشت : خدایا شکرت...
ادامه مطلب [ یکشنبه دهم اردیبهشت 1391 ] [ 12:4 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
از قدیم گفته اند : پایت را به اندازه گلیمت دراز کن. و چه قدر کوته فکرانه است اگر فکر کنیم گلیممان کوچک است گلیم هر کس به وسعت اندیشه و هدف و خواسته ی اوست... گلیم من دنیاست. - گلیم تو تا کجاست؟؟ در خلوت کوچک خیال خود ، گاه به بزرگی دنیا اندیشه در سرم می پرورانم و در همین خلوت کوچک ، جهان را سیر می کنم... شاید خود را اندکی چند در این چهار دیوار و یک سقف ، کنج این اتاق زیر شیروانی حبس نموده ام اما باور ها یم در سراسر این خاک پهناور رهاست... کودکانه می نشینم گوشه ای و تو می اندیشی : او هنوز و همیشه در همین شرایط خواهد ماند. و نمی دانی که در ذهن خلاق خود پای به آغاز راه چه هدف هایی نهاده ام... ساده تر از همیشه و چون دیگران ، از کنارت رد می شوم و با تو سخن خواهم گفت و ساده تر از این ها درهای پیشرفت را یکی یکی باز خواهم کرد... تو پا دراز می کنی و می رسد به انتهای گلیمت ، ساده و در باور خود ، سرشار از حس خوشبختی ، به غایت رسیده ای... من می دوم از این سر گلیم به آن سر تا به انتهایش برسم و نفس عمیقی بکشم از شادی تکاپوهای امروز و خستگی های هر روز ، می ارزد که دور بزنم دنیا را و اوج بگیرم تا آسمان... من مثل هر انسان عادی دیگر رو به رویت نشسته ام و سکوت کرده ام در حالی که ذهنم در پرواز است. و دیر یا زود تو نیز خواهی فهمید که اهداف بزرگ و گلیمی به وسعت آن ها ، سختی های امروز است و آرامش همیشگی فرداها... آیندگان نام من و گلیمم را از یاد نخواهند برد - تو را چه طور؟؟
بعدا نوشت : یادمون باشه دنیا پر است از این " من " ها ، چشم که باز می کنیم رو به رویمان یا کنارمان یا... بعد بعدا نوشت : دست بدهیم در دست خدا و راه بیفتم به سمت موفقت ها ... بعد بعد بعدا نوشت : بله غم بی غم ؛ ممنون از مهاجر عزیز به خاطر این انرژی ای که بهم منتقل کرد. [ یکشنبه بیستم فروردین 1391 ] [ 2:40 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
قبلا نوشت : سلام دوستان گلم این آخرین آپ سال 1390 و به مناسبت آغاز سال 1391 می باشد برای همین در کنار تمام آرزوهای خوب و خیر و برکت و پول تصمیم گرفتم یه fun کوچیک راه بندازم اما قبل از شروع براتون دعا می کنم در سال جدید دل هاتون پر باشه از یاد خدا زندگی تون سر شار باشه از بهترین ها توضیح نوشت : چند تا سوال آماده کردم که ازتون می خوام به ترتیب جواب بدید هم جواب های خودتون بامزه خواهد بود هم خوندن جواب های دیگران در ادامه ی مطلب هم من جواب های خودم رو میذارم که بخونید لازم به ذکر است که بهترین جواب ها برای هر سوال به ادامه ی مطلب اضافه می شه امیدوارم این کار باعث بشه بیشتر در کنار هم باشیم با هم آشنا بشیم و هم دیگر رو حسابی بخندونیم اصل مطلب : 1_ اسم یا لغب یا هر چیزی که باهاش شناخته می شید؟ 2_ متولد چه سال و ماه و روزی هستید؟ 3_ محل سکونت؟ 4_ موضوع وبلاگ شما چیه؟ 5_ آیا باور دارید که همه چیز امکان پذیره؟ چرا؟ 6_ آیا تا به حال تو امتحانات تقلب کردید؟ ( در صورت امکان یه خاطره از این قصه تعریف کنید) 7_ آیا معمولا به این که در آینده چه اتفاقی می افته فکر می کنید؟ 8_ اگر قدرت خاصی برای انجام کاری داشتید چه می کردید؟ 9_ مکان مورد علاقه تون برای زندگی رو تصور کنید و توصیف کنید؟ 10_ اگر یه دزد بودید از مردم چی می دزدیدید؟ 11_ چه حیوونی رو دوست دارید چرا؟ 12_ به چه نوع موسیقی ای علاقه دارید چرا؟ 13_ اگر قرار باشه کارتون یا انیمیشن معرفی کنید اون چه کارتون و یا انیمیشنی خواهد بود؟ 14_ آیا باور دارید که حتی یه لبخند کوچک می تونه محیط اطرافتون رو شاد کنه؟ 15_اگر بتونی چیزی روی آسمون بنویسید اون چیه؟ 16_ لطفا یه جوک بگید؟ 17_آیا عدد شانس دارید؟ اون عدد چیه و چرا؟ 18_آیا دوست دارید در موقعیت فرد دیگری باشید ؟ کی و چرا؟ 19_ شغل مورد علاقه ی شما چیه؟ 20_کدوم اول اومد: مرغ یا تخم مرغ؟ 21_ اگر بخواید یه بیت شعر بخونید چی می خونید؟ 22_ رنگ ، گل ، بو ، مزه ، و احساس مورد علاقه اتون چیه؟
بعدا نوشت : پاسخ به تمام پرسش ها نیاز به شکیبایی شما دارد ممنون که انقدر ارزش قائل شدید بعد بعدا نوشت : اگر احساس می کنید نمی خواید سوالی رو جواب بدید اصراری نیست بعد بعد بعدا نوشت : خیلی مهمه که هنگام پاسخ عدد مربوط به سوال رو ذکر کنید با تشکر بعد بعد بعد بعدا نوشت : می تونید نظرتون رو در باره جواب دوستان هم بدید
ادامه مطلب [ دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390 ] [ 10:20 قبل از ظهر ] [ افسون گر ]
تصمیم می گیرم شاد بنویسم ؛ حتی شده برای دو خط ! درد عصبی معده ام می پیچد در هیکل استخوانی و لاغرم و سردرد امانم را می برد... باز تصمیم می گیرم شاد بنویسم ؛ این بار شده باشد حتی برای یک خط ، یک جمله ی شاعرانه و یک طبع لطیف و چیزی شبیه این ها ! فشار نداشته ام می افتد و یخ می بندد انگشتانم و استرس وجودم را فرا می گیرد... این روز ها چم شده است ؟ _ نمی دانم. غم پایان زمستان است و این حس مبهم همهمه های نا تمام بهار یا استرس واحد ها و ترم جدید دانشگاه و بی حوصلگی های پیاپیش!!!!! درک نمی کنم این دوندگی های آخر سال را که لذت بردن از سوز زمستان را از تن آدم می اندازد آن وقت ننه سرما قهر می کند و مثل حال و هوای این روز ها ، زودی بقچه اش را می بندد و برف ها را می گذارد زیر بغل و غزل تلخ خداحافظی می خواند ... عمو نوروز هم می آید ، نی نمک بیدار باش می زند زیر گوش طبیعت و روز از نو ، و روزی از نو... بعد من می نشینم بین سرسبزی بهاران و آوای خوش گنجشکان می نشینم زیر آفتاب تابستان و خوش طعمی نعمت هایش و حسرت این روز های سرد زمستانی را می خورم تا بیایند می گویی: حیف نیست غصه ی گذر زمان را ی خوری؟ می خندم. سری تکان می دهی و می گویی : نگاهی به اطرافت بنداز؛ تو هنوز کنار گرمای شومینه ای و آن بیرون هنوز باد می رقصاند هر چه برگ و شاخه هست! می گویم : برف که نمی بارد چه فایده؟ می خندی به کوته فکری کودکانه ی این روز هایم می گویی : دختر بهاریم ، صبور باش ؛ دنیا به هر چهار فصل زیباست ...
بعدا نوشت : حافظ گشوده ام و چه زیباست فال تو... حتما قشنگ می شود امسال حال تو با آن زبان فاخر و ایرانی اصیل : فرخنده باد روز و شب و ماه و سال تو... ( شعر از خودم نیست!) بعد بعدا نوشت : زندگیتون قسم به آرامش زمستان ، آرام دل و ذهنتون قسم به پاکی برف ، سفید احوالتون قسم به تکاپوی بهاری ، سر سبز دعا هاتون با من ، با ما ، با تمام آدم ها ( این یکی از خودم بود) بعد بعد بعدا نوشت : قول که بازم شاد بشم دوستان قول قول
[ شنبه سیزدهم اسفند 1390 ] [ 3:33 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
خداحافظی ام با پائیز گم می شود در سرفه های خشک سرما خوردگی ام عجیب است که بعد از سال ها بیمار می شوم و جالب است اگر بگویم بیمار شدن یادم رفته است اما هیچ یک از این ها دلیلی نمی شود بر فراموش کردن عشق زمستانی ام پائیز یادم می آورد که چگونه هم چون رنگ باختگی برگ هایش عاشق شدم اما زمستان را دوست دارم که هم چون پاکی برف هایش یک رنگ ماندم خداحافظی ام با پائیز غرق می شود در اشک های نا تمام این روز هایم عجیب است که بعد از سال ها مبارزه با سرنوشت غریبانه درگیر بازی بی رحم عشق می شوم اما هیچ یک از این ها دلیلی نمی شود که دست از تلاش بردارم و بگذارم تو برای همیشه از زمین محو شوی و من زمستان ها تنها باشم و سیاه پوش... خداحافظی ام با پائیز تمام نشده باقی می ماند که باز برگردد و سلامی نو به هم بدهیم و او برایم عشوه گری کند و من نازش را بخرم و برف برف ببارد بر شانه های به هم نزدیکمان و کم کند از سرعت قدم های زمینی مان و یادمان آرد : زمستان نزدیک است. در این لحظه غرق می شوم در خنده های عمیق و کوتاهت ، در نگاه شیطنت آمیزت ، در برف های تکه کرده بر مژه ایت.... می نشینم به دعا و انتظار و مبارزه می کنم با بازی زشت سرنوشت و سال ها بعد حتما خواهیم خندید به تشویش ها و نگرانی های امروزمان ماه من تو تندرست و پیروز و من از کنار تو بودن در عرش هر دو در میانه ی راه موفقیت ها هر دو در آغوش امن خدا سال ها بعد حتما خواهیم خندید به این تشویش ها و نگرانی ها....
بعدا نوشت : روز عشق رو به همه شما عزیزان تبریک می گم بعد بعدا نوشت : واسه این عشقی که الان ماجراش رو خوندید دعا کنید بعد بعد بعدا نوشت : حال و هوای این روز هام بارونیه شرمنده
[ دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1390 ] [ 2:47 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
مادرم انار دون می کند؛ خیره می شوم به سرخی دانه هایش گم می شوم در سکوت گرم خانه و هر چه گوش تیز می کنم خبری نیست برف حتی با وجود باد هنوز متین و آرام پاورچین ، پاورچین می خورد بر بام زمین صدای نفس های عمیق زمین و من ، به هم گره می خورند! وقتی من لذت می برم از خنکای رخنه کرده در وجودم و او خود را برای خواب پر آرامشی آماده می کند دغدغه های رنگارنگش را فراموش می کند و تن پوش سفید را به جان می خرد باد چون مادری مهربان ابرها را می چیند و سراسر این خاک پهناور را یک رنگ می کند هر سال فقط برای چند روز!! قصه ی زمستانی تو هنوز شروع نشده ، اما من گوش تیز می کنم به حضور سرد و مهربان برف تو مجبور خواهی شد قصه ات را زودتر زیر گوش گیاهان و جانوران بخوانی و ببینی که از آنها زود تر زمین می خوابد من را با خماری بهاران کاری نیست صدای بی صدای آسمانت وقت بارش را می خواهم تا با سفیدی جهان یکی شوم و بخوابم شیرین! انارها چنان چشمک می زنند که... برف آن قدر می بارد تا... سرما به وجودم رخنه می کند و... تو زیر گوشم نجوا می کنی؛ غرق می شوم در ذوق پایان پائیز لبریز می شوی از شکر های کودکانه این بنده ات انارها هنوز چشمک می زنند و من...
[دوستت دارم خدای من] بعدا نوشت : من شخصا معذرت می خوام به خاطر این تاخیر طولانی بعد بعدا نوشت : این متن مال آذر ماهه اما وقت آپ کردن نداشتم بازم شرمنده امیدورام که خوشتون بیاد بعد بعد بعدا نوشت : امتحانات نزدیکه و باید حسابی بخونم ( 26 دی تا 13 بهمن ) پس تا پایان امتحانات در پناه حق [ چهارشنبه بیست و یکم دی 1390 ] [ 3:38 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
دوستی دام مثل یک گل زیبا مثل یک گل پاک مثل نم نم باران پر طراوت مثل نسیم آرام مثل زمین سبز مثل آسمان آبی در سخاوت بی همتا در نگاهش همه عشق دوستی دارم عزیز تر از جان مثل تمام روزهای برفی پر هیجان مرامش به گرمی آفتاب تابستان خنده اش به شیرینی شکوفه های تازه سر باز کرده ی بهاران دوستی دارم به وسعت بی مثال مهربان دوستی که همانند نامش برایم نعمتی است از سوی خداوند دوستت دارم نعیمه جان ....
[ شنبه بیست و ششم آذر 1390 ] [ 10:5 قبل از ظهر ] [ افسون گر ]
آخ جون ( ذوق کردن هایم ادبی نیست می دانم !) بیاییم در پائیز کمی زمستانی شویم از برف و سفیدی بی همتایش لذت ببریم و پر بکشیم تا اوج یک لذت وصف نا شدنی. ناز خریدن های پائیزی ام خوب جواب داده است! پائیز برایم عشوه گری می کند و تن پوش زرد و نارنجی خودش را آغشته به سفیدی پاک آسمانی می کند... سرما که به بدنم رخنه می کند ، نفس هایم که خنک تر از آدامس های اکالیپتوس می شود، چشم که می بندم و سرم را می چرخانم رو به آسمان و برف می نشیند روی مژه هایم، باد که این قاصدک های خنک بلوری را محکم می زند به صورتم، زمان از دستم در می رود و به کلی فراموشم می شود... غرق می شوم در حس زیبای دوست داشتنت ، وقتی هوای دل کوچکم را داری و برای خوشحال کردنش دامن رنگارنگ زمین را سفید می کنی... هنوز صدای برخورد قطره های باران به پنجره ی اتاقم یادم است ؛ همان بارانی که هر بار پر جنب و جوش می آید و همه عالم را از لحظه ی ورودش خبر دار می کند؛ با همین صدا خوابم برد و صبح از نشنیدن همین صدا حراسان سمت پنجره رفتم!! مثل همیشه پاور چین و غافل گیر کننده برف ها را نشاندی روی خاطر خسته ی زمین و گفتی : بخواب ، آرام و بی دغدغه... یک رنگی زمستانی ات را دوست دارم ، بی ادعایی برف هایت که در سکوت می آیند و پاک می کنند چهره ی زشتی ها را نیز دوست می دارم... تلنگری می خورد بر روح افکارم و یادم می آید پائیز است می خندم بر عشوه گری پائیز و غره می شوم به مهر پروردگاریت دلم آن قدر شاد می شود از این بارش بی وقفه که هنوز در توصیفش عاجزم!!!
بعدا نوشت : ناز خریدن های پائیزم رو توی پست ناز می خرم که به یاد دارید؟ بعد بعدا نوشت : این متن دقیقا مال یک ماه پیش اما وقتش نبود آپ کنم با این حال وعده ی ما زمستان امسال توچال بعد بعد بعدا نوشت : قالبم رو عوض کردم یه کم زمستونی تر بشه مبلم رو برداشتم بردم زیر برگ ریزون زمستونی این روز ها کنج کوچه ای که همیشه از پنجره ی اتاق زیر شیروانی چهار دیوار و یک سقفم پیداست اما پروانه هام هنوز بازیگوشی می کند و از محبت شماهاست که قلب های صورتی میریزه رو خاطر این خونه بعد بعد بعد بعدا نوشت : دنیای من همین جاست همین چهار دیوار و یک سقف مرا بس به شرط حضور پر مهرت خدای من... نظر سنجی نوشت : مرسی از همه اون هایی که سعی داشتن منو بخندونن و مرسی از همه اون هایی که جمله هایی نوشتند عمیق و مرسی از اون هایی که با جمله شون تعجب منو به مرز 100 رسوندن برنده ی قلبم ( من ) چون سعی می کنه همیشه و همه جا هر جور شده منو بخندونه اما برنده های واقعی که نسبت به بقیه منو بیشتر خندوندن اول ( نسل سومی http://www.jaamee2.blogfa.com/ ) دوم ( استاد بیگی http://rf20.blogfa.com/ )
[ پنجشنبه هفدهم آذر 1390 ] [ 8:50 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
قبلا نوشت :
به دلایل خاصی که اکثرا در جریان هستید این مسابقه همین جا تموم می شه البته به زودی دوباره شروع می شه اما به شکل دیگری و مهم ترین دلیل من کمی تعداد شرکت کنندگان این دور از مسابقه بود همون طور که می دونید این دور رو آقایون مهاجر و استاد بیگی داوری کردن و هر دو هم زمان به یک نفر رای دادن ممنون از همکاری شما عزیزانم مسابقه نوشت : برنده مسابقه ی جمله سازی هفته ی قبل کسی نیست جز مهسا ۲۳ " تلخ ترین قافیه روزگار مهسا جووووووونم برنده شدنت رو تبریک می گم امیدوارم همیشه موفق باشی
دوستانی که مایل بیشتر با این فرشته ی زمینی آشنا بشن یه سر به وبلاگش بزنن (http://www.mahsa23.blogfa.com/ )
نظر سنجی نوشت : این سری نظر سنجی نداریم فقط به جاش یه سوال دارم که هر کس کمدی ترین جواب رو بده با داوری خودم ( تنها ) برنده ی هفته ی بعد بخش نظر سنجی میشه
سوال : اگر خودکارتون فقط به اندازه یه جمله جوهر داشت باهاش چی می نوشتید؟؟؟
بعدا نوشت : دوستتون دارم به اندازه ای که اندازه نداره بعد بعدا نوشت : به زودی منتظر معرفی یه وبلاگ با حال باشید بعد بعد بعدا نوشت : درسته خیلی دلخور و ناراحتم اما هستم ، پا برجا (تا کور شود هرآنکه نتواند دید) [ سه شنبه یکم آذر 1390 ] [ 7:10 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
توصیف ها و تشبیه هایم قهر کرده اند... چشم خورده ام یا غرور کاذب است ، نمی دانم !!! هر چه هست نمی گذارد حتی دو خط با آرامش و دلخواه بنویسم. می نشینم در اتاق زیر شیروانی ذهنم ، نگاه مختصری می اندازم به تمام آدم ها و اتفاق ها به جای آن که مثل همیشه کلمات بازیگوش را کنار هم ردیف کنم ؛ سخت مشغول سادگی ها می شوم و درگیر دودلی ها!! هزار فکر و خیال می آید سراغم و ده ها برنامه برای آینده... کلماتم قهر می کنند و جایشان طرح های نو و افکار خشک نقشه های بی غلط مهندسی می آیند؛ گم شده ام در یکپارچگی و انظباط این خطوط ، که حتی برای تنوع هم نمی شود یکی را منحنی کشید... دلم می گیرد و بعد تنگ می شود برای همین دو خط نوشتن و هیجان دویدن دنبال کلمات ؛ دلم هوای بی نظمی این نوشتار را می کند که می توانم به راحتی هر کلمه را جا به جا کنم و ... آه... صدای باران می آید و زمین خیس است از طراوت خدایی ؛ آن وقت من به جای داشتن شوق و ذوق همیشگی ، درگیر پروژه های آینده ام . باران تمام می شود و من می مانم و دلی پر حسرت خوش به حال قاصدکی که پرواز کرد ، با باد رقصید و با قطره ها نم ناک شد... استعاره ها و کنایه هایم هم قهر کرده اند! نشسته اند یک گوشه و زل زده اند به سر درگمی این روزهایم ، به قطره اشک هایی که از خلاء نوشتن در خود می ریزم. می نشینم رو به رویشان و درد و دل گونه یادم می آید : دستم که به نوشتن می رفت هزار و دو جور فکر و خیال داشتم که احساساتم را به پرواز می کشاند و من سوار بال قاصدک ها تا هر جا که بود دنبالشان می رفتم و هر کدام را عاشقانه به کاغذ می نشاندم. اما حالا یکی نیست بگوید : کجا بال در آورده و می روید؟ نای دویدن دنبالتان را ندارم!! سرما نزدیک است و من مست خواب آلودگی زمستانی شده ام! ایهام ها و پارادکس هایم قهر کرده اند... روی از من برمی گردانند و حتی با خود هم پچ پچ نمی کنند ! کنار پنجره ی اتاق زیر شیروانی ذهنم می روم ؛ آن پائین هنوز و همیشه دغدغه های نوشتن من هست ، مشکل منم که خود را در این چهار دیوار و یک سقف پنهان کرده ام . گمشده ام در نبودن های خودم و چه تلخ است وقتی دلم تنگ می شود برای خودم ؛ خودم که معمولا نیستم و خسته ام از همیشه نبودن های خودم... تلمیح ها و مبالغه هایم هم قهر کرده اند!!! و اغراق آمیز است اگر بگویم نمی ترسم از قهر ها و سکوت های طولانی قهر تک تک آرایه هایم تنم را می لرزاند نکند مغرور شده ام از نوشتن و سبکی که خدا در دلم قرار داده ؟!! و چه تلخ است این تپش های تند و بی وقفه ی وجودم از نگرانی... می گویی" کسی با تو قهر نیست ، قهر زاده ی خیال توست ؛ این تویی که گوشه گیر شده ای!!" نگاهی می اندازم به عمق وجود مهربانت و سیل راه می افتد روی گونه هایم... می گویم " پس چرا ...؟" بغضم مانع می شود که ادامه دهم... می گویی" تو همیشه نگرانی و همیشه در تکاپو." می گویم " مگر همین ها باعث نوشتن من نبود؟" می خندی... نمی دانم چرا وقتی خنده ات به حرف هایم است ، باز کودکانه حس پرواز دارم؟!! می گویم " می ترسم از غرور که نشانه ی قهر توست خدای من ." می گویی" می دانم ، نگاهی به اطرافت بنداز." نگاهی می کنم و می بینم ؛ آرایه هایم درد و دل هایم را ردیف کرده اند و من برگشته ام به دوران پاک بازی با کلمات!!! خدایا شکرت...
بعدا نوشت : این بود تمام آن چه که در این مدت بر من گذشت ، ببخشید که خیلی طولانی بود بعد بعدا نوشت : خدا جونم دوستت دارم بعد بعد بعدا نوشت : ngm 13 دیدی بلاخره یه متن جدید گذاشتم ؟ مرسی که حمایت کردی تا دل گرمی بگیرم مسابقه نوشت دوستان گلم روال مسابقه کاملا عوض شده این دور از مسابقه رو استاد بیگی و مهاجر داوری می کنند و اما اصل قصه ؛ ازتون می خوام به دلخواه خودتون و با هر موضوعی که دوست دارید بهترین عبارت و یا شعری که از ذهن زیباتون می گذره رو بنویسید به شرط این که : 1_ فعل های این عبارت یا شعر از 3 تا بیشتر نشه 2_ حتما از خودتون باشه ، یعنی اگه جایی متنی دیدید و پسندیدید واسم نذارید 3_ سعی کنید که حد اقل از دوتا از آرایه های یاد شده ( توصیف ، تشبیه ، استعاره ، کنایه ،ایهام ، پارادکس ، تلمیح ، مبالغه ) استفاده کنید جمله ای به عنوان جمله ی اول انتخاب می شه که: 1_ شرایط بالا رو داشته باشه 2_ در عین سادگی و زیبایی ، پر مفهوم باشه و از آرایه های ادبیات شیرین فارسی بهترین استفاده رو کرده باشه اون دوستانی که این آرایه ها رو نمی شناسند به ادامه مطلب رجوع کنند باز هم ممنون از حمایت هاتون
نظرسنجی نوشت : نفر دوم : مهفام با 5 رای نفر سوم : مسان با 5 رای
ادامه مطلب [ یکشنبه هشتم آبان 1390 ] [ 6:13 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
قبلا نوشت : سلام عزیزانم؛ مثل همیشه وقت اعلام نتایج از دست نوشته های من خبری نیست . امروز می خوام از داوران این مسابقه قدر دانی کنم : مادر عزیزم و استاد بیگی بی همتا ، ممنون از هم کاری زیباتون با من و ممنون از داوری کاملا عادلانه شما عزیزان مثل همیشه انتخاب نفر دوم و سوم بر عهده ی خودتون و باقی دوستان می تونن جملاتشون و نظر من درباره اون جمله ها رو در ادامه مطلب بخونند
مسابقه نوشت : در تمام موارد اتفاق نظر دیده شد جز یه قسمت کوچک که باعث شد در این دور از مسابقه ما دو نفر رو به عنوان نفر اول داشته باشیم. یکی از برندگان مسابقه ی جمله سازی هفته ی قبل کسی نیست جز سوگند " هر جمعه در نگاه آسمان پرنده ي خيالم تا دوردست خاطره ها پرواز ميکند سوگند جان برنده شدنت رو تبریک می گم امیدوارم همیشه موفق باشی عزیزانی که می خوان بیشتر با این دوستمون آشنا بشن سری به وبلاگش بزنند :
یکی دیگر از برندگان مسابقه ی جمله سازی هفته ی قبل کسی نیست جز مجید " در آسمان ، در آن دوردست جمعه ي حضورت پيداست ، براي ديدنش چشم بينا مي خواهد. " مجید جان برنده شدنت رو تبریک می گم امیدوارم همیشه موفق باشی عزیزانی که می خوان بیشتر با داستان نویسی های این دوستمون آشنا بشن سری به وبلاگش بزنند :
نظر سنجی نوشت : از شما عزیزان می خوام که نفر دوم رو بین این 5 نفر انتخاب کنید مهفام :دوردست ترين نقطه ي جهان هم که باشي / فرقي ندارد / جمعه ها چشمم به آسمان است که بيايي مسان : عصر جمعه، آسمان دلگير مي شود باز.. از نديدنت.. و چقدر شيرين است حضور تو در کنار من .. حتي در دور دست ترين نقطه ي عالم... سامان : جمعه ها انتظار چشمان مشتاقم ، مرا تا دور دست ترين نقطه آسمان مي برد؛ بلکه ... آري تو مي آيي ..... شیدا : خطي کشم از يادت از همين دم گرم تا دوردست ترين نقطه اسمان / با عطر ياد تو چنان مست ميتوان شد که ديگر هر لحظه مثال جمعه است! مهسا 23 : کــِش آمدن جمعه ها ... / و انبساط لحظه ها ... / و زمینی تر شدن آسمانم / همه حکایت از دوردست تر شدن خوشی های گم شده ام دارد ...
و اما نفر سوم : نفر سوم رو بین این 4 نفر انتخاب کنید
نیوش : شايد روزي,در دوردست اسمان در خيال خود بتوانيم جمعه اي زيبا,بي دغدغه,ارام,وبدون مشغله ببينيم....شايد,روزي,در خيال خود... هم نفس : در غروب جمعه که آسمان, پر از غم و اندوهه,من تشنه ي / دعاي کسي هستم که صدايم را بشنود..شايد در آن دوردست ها غزل : غروب جمعه دلم مي گيرد و به دوردست آسمان آبي مي نگرم مسان : بعضي آمدنت را به دوردست ترين جمعه نسبت مي دهند.. اما دلي کوچک بي قرارت است.. وآسمان شاهد ِ ديداري خواهد بود.. شايد همين وقت ها!!..
بعدا نوشت : باز هم ممنون از حمایت های همیشگی تون بعد بعدا نوشت : دوباره تشکر می کنم از دو داور گرامی : استاد بیگی و مادرم . بعد بعد بعدا نوشت : باقی دوستان حتما بیان ادامه مطلب تا قدر دانی منو از خودشون مورد مطالعه قرار بدن .
ادامه مطلب [ پنجشنبه بیست و هشتم مهر 1390 ] [ 3:16 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
به تو که فکر می کنم لحظه ها بارانیست؛ گم شده ام در طراوت حس زیبای دوست داشتنت! چه کنم با این هوای دلگیر غروب جمعه ها؟! وقتی نمی آیی و آسمان دلش آن قدر می گیرد که اخم می کنم، ابرها را به هم می فشارد ، خاکستری می شود، اما ! گریه اش را گذاشته است برای شوق لحظه ی دیدار تو... به تو که فکر می کنم حسودی ام می شود به آن گنجشک کوچک که هر صبح ، به عشق تو آواز سر می دهد؛ عجیب است که نا امید نمی شود ، آن قدر می خواند تا یک روز صبح زود ، تو در حال خواندن او را در آغوش بگیری! حسودی ام می شود... به تو که فکر می کنم ، غرق می شوم در دریایی که امواجش گاه گاهی به گونه هایم می زند و چه زود دست هایم خسته می شود از پاک کردن تنهایی های خیس چهره ام!!! به تو که فکر می کنم از خودم شرمنده خواهم شد ؛ آن درخت تنومند کهنسال پشت تک تخته سنگ کنار رود ( که گاهی خروشان است و گاهی آرام ) هنوز کمر خم نکرده و سایه اش روی آن سنگ صیقلی شده ، پهن است ، تا تو بیایی و بنشینی و خستگی ات را به تن رود بدهی و او ببرد به دور دست ها . آن وقت من هم منتظر توام ، گاهی خسته ، گه گداری نا امید ، معمولا درگیر سهم کوچکم از زندگی... شرمنده ام که تو همیشه مرا در قلبت داری و من گاهی !! آن وقت آن درخت... به افسانه ی شخصی ام فکر می کنم، به همان افسانه که افسون گرش شده ام و برای تحققش خیلی دست به دامنت شده ام و تو چه مهربان واسطه ی من و خدا شده ای... تو می آیی ؛ یک روز صبح زود وقتی گنجشک پر امید می خواند و درخت سایه اش را تنظیم می کند، وقتی آسمان آماده ی بارش است... تو می آیی و نشانه ای در کلامت خواهی داد که تنم خواهد لرزید باورم نخواهد شد، سیل بر گونه هایم خواهد نشست و محو چهره ی زیبای تو خواهم شد و دلم به حال تمام دیدارهایم می سوزد که تو را دیدم ، سلامت را شنیدم و نشناختم... الهم عجل لولیک الفرج
بعدا نوشت : همه می دونید که خیلی وقته نویسندگی نمی کنم این متن رو سه روز قبل تولدم نوشتم و چند روز پیش اتفاقی پیداش کردم!! بعد بعدا نوشت : امیدوارم که شما هم به اندازه ی من لذت برده باشید و سوپرایز شده باشید بعد بعد بعدا نوشت : خیلی خوبه که یهو دست نوشته های قدیمیم رو از لا به لای دفتر هام پیدا می کنم ، این احساس خوب تقدیم به همتون...
مسابقه نوشت : دوستان گلم ورود شما و رو به سری سوم مسابقه جمله سازی تبریک می گم با وجود این که می دونم همتون دیگه کاملا با حال و هوای این قصه آشنا هستید و همیشه حمایتم می کنید. بار دیگربرای دوستان تازه واردمون اعلام می کنم که : در انتهای هر آپ ، سه تا کلمه از داخل همون آپ می ذارم تا باهاشون جمله بسازید ، جمله ی برگزیده در آپ بعدی با ذکر نام نویسنده و تبلیغ وبلاگش گذاشته می شه ( مثال : برنده ی دور اول ، مهاجر . برنده ی دور دوم ، استاد بیگی ) نکته 1: نظرتون راجع به آپ هم بگید بعد تو مسابقه شرکت کنید ( میسی) نکته 2 : اگر فعل های عبارتتون بیشتر از سه تا بشه عبارت ساخته شده از دور مسابقه حذف میشه نکته3 : جمله ها می تونه کمدی هم باشه ، محدودیت نداریم. ( خوشحال باشید ) نکته 4: داور مسابقه مادر منه و من در این بین نقش میرزا بنویس رو دارم نکته 5: هدف برد و باخت ، اول یا دوم بودن نیست ، هدف دور هم بودن ماست ، هدف اینه که با هم یک دغدغه پیدا کنیم ، از نوشته های هم لذت ببریم و قدرت پاک نویسندگی رو در خودمون پرورش بدیم ، فرقی نمی کنه کی بهترین باشه و کی نباشه
و اما اصل مطلب ؛ سه کلمه ی این قسمت : جمعه _ دور دست _ آسمان
نظر سنجی نوشت : نفر دوم : مهسا 23 با 7 رای نفر سوم: امیر علی با 8 رای [ سه شنبه نوزدهم مهر 1390 ] [ 11:22 قبل از ظهر ] [ افسون گر ]
قبلا نوشت : سلام دوستان گلم ؛ مرسی از حمایت ها و جملات زیباتون امروز از دست نوشته های خودم نمی ذارم ( واقعا شرمنده دانشگاه میرم و محل کارم هم که هست یه خورده برنامه ها نا میزونه ) به جاش برنده رو معرفی می کنم ، نظر سنجی انتخاب نفر دوم و سوم رو می ذارم و در ادامه ی مطلب از باقی دوستان به صورت ویژه قدر دانی می کنم. اما قبل از اون اجازه بدید یک بار هدف این مسابقه رو بیان کنم : بخدا هدف برد و باخت ، اول یا دوم بودن نیست هدف دور هم بودن ماست ، هدف اینه که با هم یک دغدغه پیدا کنیم ، از نوشته های هم لذت ببریم و قدرت پاک نویسندگی رو در خودمون پرورش بدیم فرقی نمی کنه کی بهترین باشه و کی نباشه مهم اینه که همه با هم دوستیم و من بهتون افتخار می کنم با تشکر از داور مسابقه : مادرم برنده ی مسابقه ی جمله سازی هفته ی قبل کسی نیست جز استاد بیگی " شـــاپرک تصــویر پــرواز دلــم / یاد تو فانوس روشن در شبم / درتو پیـــدا کردنی تـر میشوم / وسعت دریایـی و مـن قایقـم " استاد برنده شدنتون رو تبریک می گم موفق باشید عزیزانی که می خوان بیشتر با نثر شیوای دوستمون آشنا بشن سری به وبلاگ ایشون بزنند :
نظر سنجی نوشت : مثل سری قبل انتخاب نفر دوم و سوم بین این همه جمله های زیبا برای ما خیلی سخت بود پس از شما عزیزان می خوام خودتون بین این چهار دوست یکی رو به عنوان نفر دوم انتخاب کنید : تبصره 1_ هر کی می تونه به خودش هم رای بده تبصره 2 _ هر کی می تونه به دو نفر برای نفر دوم و دو نفر برای نفر سوم رای بده ( آخرش رای ها رو می شمارم و اعلام می کنم کی دوم شد و کی سوم)
مهاجر " گهگاهی دلتنگی هایم را بر می دارم و با من تنهایی هایم ،فانوس به دست ، میان شکستهِ قایقِ احساسم روانه می سازم تا منتهی الیه دل دریایی ات ... آنجا که شمع و گل و شاپرک همه مست و محو تماشای تواند .. مسکوت و مسحور و بی درد ...کنارت... "
شیدا " نیمه شب با قایقی به رنگ صبح به دنبال شاپرک های وجودت راه افتاده بودم... ولی هیهات که فانوس چشمانم برای پیداکردنت در دریای عشق رفوذه برگشت! عزیزم: دشواری یافتن تو حتی به نور نقره ای رنگ ماه هم طعنه می زند! "
مهسا23"قایقی خواهم ساخت / چوب هایش از عشق / خواهم انداخت به آب ... رهروش شاپرکی ... مقصدش نیم نگاه ِ تـَـر ِ تو ... پشت فانوس دو چشمت نگهش خواهی داشت/؟؟ "
شیبا "وقتی شاپرک برای رسیدن به روشنایی فانوس توی دست های تو قایق چوبیمونو دنبال میکرد منو تو به فکر با هم بودن بودیم. "
و اما انتخاب نفر سوم : به نظر شما کدوم یکی از این 5 دوست نازمون باید نفر سوم این مسابقه باشه؟ دوشیزه رها " قایقم در جزیره مهربانی دلت به گل نشست......و من همچون شاپرکی به دنبال روشنایی فانوس عشق در جزیره ی دلت پروازمیکنم..."
عطا "در قایقی پر از اشتیاق رو به فانوس چشمانت در حال حرکت بودم که شاپرکی نگاه تو را ربود و چندی خاموش گشته ام تا روشنی... "
هم نفس "شاپرک در قایق شبهای دلتنگی روزگار,آنقدر سوخت تا فانوس رویاها روشن بماند.."
امیر علی " تو این دریای پهناور،تو این شب راه سر تا سر ،نه یک دست و نه یک فانوس،نه یک دست و نه یک سنگر ،پناهی نیست جز قایق،رفیقی نیست جز دریا.کجایی شاپرک عشق،منو از سایه ها بردار... "
مهسا 23 "عشق یعنی شاپرک ... / تا خموشی های فانوسش دویدن بی کلک / عشق یعنی گم شدن با قایق آوارگی / در دل دریاییت / با یک بغل دیوانگی "
بعدا نوشت : باز هم ممنون از حمایت های گرمتون بعد بعدا نوشت : هزار بار ممنون از این همه ی محبتتون ، از این که همیشه هستید بعد بعد بعدا نوشت : یاد تون نره برید ادامه مطلب و باقی نظر ها رو بخونید ؛ می دونید که همه شما رو دوست دارم
افتخاری نوشت : Ngm13 عزیزم ، تو همیشه برای من از تمام عالم و آدم عزیز تری فکر می کنم این رو بعد ۶ سال فهمیده باشی بله قبول دارم که کوتاهی می کنم اما تو به بزرگی خودت و به خاطر تمام این دوستی همیشگیمون ببخش دوستت دارم ادامه مطلب [ سه شنبه دوازدهم مهر 1390 ] [ 6:39 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
حالا كه دارم از چكه هاي كوچك اشك ، واسه كلمه هاي آشفته ي ذهنم ، يه چيزي شبيه قايق مي سازم ؛ اين جا شبه ، نه اينكه الان شبه ، نه عزيزم !! هميشه شبه ، تا تو يه روزي يه وقتي با يه فانوس نقره اي بيايي و يه ريزه نور بپاشي رو غريبي اين دشت.... يه نسيم ملايم ، داره زلفاي بيد مجنون يه باغ متروك رو با احتياط شونه مي زنه ؛ مبادا بيد مجنون دردش بياد و با صداي آه كشيدنش ، شاپرك هايي كه زيرش لونه دارن ، خوابشون آشفته بشه.... آره عزيزم واست مي گفتم : اين جا شبه . ولي همه هم خواب نيستند ؛ شايد يه نفر ، داره مثل من ، واسه يكي مثل تو ، يه چيزهايي مي نويسه كه مي دونه ، هميشه همين طوري ، مثل يه سوال بي پاسخ باقي مي مونن ؛ ولي نمي دونم چرا مي نويسم؟! شايد به همون دليلي كه اسمش بي دليليه.... شايد هم الان يكي تفال زده به كتاب سرنوشت ، اما مي دونه هر ورقي كه بياد ، خاطرات غم انگيزشه ، كه خوندنش ديگه آرومش نمي كنه . شايد هم يه ديوونه از شدت ديوونگي ، زل زده به آسمون و ستاره هاي خيالي روياهاش رو مي شمُره ، اما چون تمومي ندارن ، خواب هم به چشم هاش نمياد ؛ اگه يه وقت اشتباهي بشه و خوابش ببره ، همه اش خواب پنجره ي باز و اسپند هايي كه واسه نازنين سفر كرده اش دود كرده رو مي بينه.... الهي همه ستاره ها و سياره هاي آسمون آواره شن رو تك تك آرزوهام ، ولي نگاه قشنگ تو ، تو مسير زندگي حتي يه خراش هم بر نداره.... نكنه غصه بخوري نازنينم ، مي خوام دنيا نباشه اگه يه دونه مرواريد از آسمون اون چشماي نازنينت بيفته رو كتاب زندگيت.... دوست دارم مدال اول خوشبختي رو بندازم تو گردن تو ؛ اون روز مي شه آخر نگرانيت . اون روز چه مي كني نازنينم؟؟ اون روز ، با هم ميريم يه جاي خلوت ، واسه جشن تولد آرزوهامون ، ماه و خورشيد روشن مي كنيم.... راستي يادم رفت بهت بگم ، ديروز گلدون اطلسيمون يه گل صورتي داد ، انقدر بهت سلام رسوند كه از حسوديم يه كمي شو پاشيدم رو نامه ؛ آخه ترسيدم اگه همه رو بهت بگم ، يادت بره كي اصل نامه رو برات نوشته ، اون يا من ؟ .... خلاصه كه هنوز همون دختركم ، هموني كه اگه تو اين دنيا كه همه درخت هاش رو بريدن ، به جاشون برج هاي بلند كاشتن، دست هاش رو از تو دست هاي مهربونت رها كني ، راهش رو واسه هميشه گم مي كنه ؛ بي فانوس چشمات دخترك كجا رو داره بره به جز هيچ ؟ .... اون روز من و تو كجا بوديم ، وقتي يكي همه اون چيزهايي كه پاي عشقمون ريخته بوديم ، مثل توت هاي زير درخت جمع كرد و برد و جدامون كرد ؟ .... الهي دست بلند نكرده نقل هاي اجابت دعات بريزه رو سر تازه عروس هاي دشت خوشبختي... الهي هر وقت دلت گرفت آني بارون بگيره و به جاي بغض تو ، بغض آسمون بشكنه تا آروم بشي... الهي آخر از طرف من تقديم به همه عاشق هاي دنيا : الهي اوني كه دوستش داريد ، انقدر دوستتون داشته باشه و دلتنگيش سر به فلك بكشه ، كه نه غرور شما بشكنه ، نه دل اون...
بعدا نوشت : عاشقانه گذاشتم به خاطر این که ازم خواسته بودید و دوست داشتید عاشقانه نویسی هام رو هم ببینید. بعد بعدا نوشت : سال هاست که عاشقانه نمی نویسم و این متن رو ۲ سال پیش نوشتم. بعد بعد بعدا نوشت: ممنون از دوستانی که از وبلاگ قبلیم با من همراهند و این متن رو اونجا دیدند.
مسابقه نوشت : این مسابقه هم قوانینش مثل همون قبلیه ( یهنی با سه تا کلمه ای که می دم جمله بسازید) اون هایی که تازه واردند برن پست ناز می خرم آخرش رو بخونند. و اما سه کلمه ی این هفته : قایق ـ شاپرک ـ فانوس ( ممنون از حمایت های همیشگی تون )
نظر سنجی نوشت: با تشکر از از رای های شما دوستان نفرات دوم و سوم مسابقه ی قبل انتخاب شد نفر دوم :مهسا ۲۳ با ۶ رای نفر سوم: هم نفس و عاشق دیوانه با ۵ رای
[ سه شنبه پنجم مهر 1390 ] [ 3:45 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
قبلا نوشت : امروز آپ از دست نوشته های خودم ندارم ( زیاد میزون نبودم که بشینم و تایپ کنم و اون نوشته ها هم اصلا شاد نبودند) به جاش یه نظر سنجی کوچیک گذاشتم ، برنده رو معرفی کردم و در ادامه مطلب یه قدر دانی مفصل از همه کردم...
مسابقه نوشت : برنده ی مسابقه ی جمله سازی هفته ی قبل کسی نیست جز ؛ مهاجر " سکوت را به حرمت تمامی فریاد های بغض گرفته ی محبوس در گلویم به مهر ، تقدیم ناز چشمانت می کنم ، ای مهراوه ی اندیشه های هر روزم." کامران عزیز برنده شدنت رو تبریک می گم ، موفق باشی... عزیزانی که می خوان بیشتر با نثر شیوای این دوستمون آشنا بشن سری به وبلاگش بزنند ( http://www.kamran62.blogfa.com/ )
نظر سنجی نوشت : به خاطر این جملات خاص و متفاوت با جملات دیگر از همتون ممنونم. از شما عزیزان می خوام که خودتون با رای دادن نفر دوم و سوم رو انتخاب کنید تبصره 1_ هر کی می تونه به خودش هم رای بده تبصره 2 _ هر کی می تونه به دو نفر برای نفر دوم و دو نفر برای نفر سوم رای بده ( آخرش رای ها رو می شمارم و اعلام می کنم کی دوم شد و کی سوم)
نفر دوم رو بین یکی از این 3 دوست که جمله هاشون رو زیر می نویسم انتخاب کنید : ( ممنون ) فاطیما " این خونه با تموم سکوتش فریاد پر مهر یه آدمه که وجودش جای همه ناز و نعمت های دنیا رو پر می کنه." باران ( دریای نگاه ) " ناز پر مهر چشمان دریایی ات ، قفل سکوت یک عمر تنهایی پائیزی ام را شکست ." مهسا 23 "پر مهر ترین واژ ه های عاشقانه ام در سکوت نجوا می شود ، هرگز ناز صدایم را نکش."
فاطیما جونم ، بهترین دوست و پر احساس ترین همدمم : ممنون از این جمله ای که درباره وبلاگم و خودم نوشتی . باران جوون ، عزیز دلم : توصیف زیبات منو از عالم مادی خارج کرد ، تنهایی پائیزیت رو می پرستم . مهسا 23 که توی بی نظیری همتا نداره : خانووووووووومی شما که این همه پر احساس و زیبا می نویسی ، هم چین با حال ، حال و هوام رو عوض کردی.
و اما انتخاب نفر سوم : به نظر شما کدوم یکی از این چهار نفر باقی مانده نفر سوم اولین مسابقه ی ما هستند؟!! Crazy lover " در سکوت ناز تو ، مهر و وفایت خفته است ، هوای پائیزی گرفته ، زندگی آشفته است." مجید " چند روز سکوت تا آغاز مهر ، برایم هدیه ای دارد از جنس ناز نگاهت." مسان " غمم ناز سکوت رو با دستپاچگی کشید و مهرشون به دل هم نشست و من شدم تنهای تنها!" هم نفس " مهر تو چنان ناز دلم را کشید که سکوت بر لبانم جاری شد."
Crazy lover عزیز یا بهتر بگم عاشق دیوانه ی عزیز : مرسی از شعری که سرودی. مجید عزیز : حس پاک عاشقی رو در وجودت تحسین می کنم. مسان دوست داشتنی : مثل همیشه در استفاده از کلمات بی همتایی ، واژه ی دستپاچگی آرایش نابی به معنی جمله ات داده. بهت افتخار می کنم هم نفس تمام لحظه های زندگی : در مفهوم بلند جمله ی کوتاه و ساده ات شکی نیست ممنون .
بعدا نوشت : دوستان نازنینم ممنون از حمایت های گرم همتون بعد بعدا نوشت : باقی عزیزان می تونند جملات خودشون رو به همراه قدر دانی من درباره اون جمله ، در ادامه ی مطلب ببینند بعد بعد بعدا نوشت : هفته ی دیگه دوباره هم آپ داریم هم مسابقه
ادامه مطلب [ سه شنبه بیست و نهم شهریور 1390 ] [ 7:24 قبل از ظهر ] [ افسون گر ]
صدای سو سوی باد را که می شنوم ، لبخند به لب هایم بر میگردد؛ بلاخره تابستان تمام می شود ... بوی پائیز و حال و هوای مهر را دوست ندارم اما به شوق سفیدی برف زمستان تمام ناز پائیز را به جان می خرم! می نشینم ، روی صندلی گهواره ای چوبی ام ، رو به روی شومینه و غرق شعر های حمید مصدق می شوم ، وقتی رقص شعله ها خبر از سوختن هیزم می دهد... همین طور که عقب و جلو می روم، خوابم می برد! سرما که به تنم رخنه می کند را دوست دارم؛ وقتی بین برف ها می نشینم و بستنی می خورم را نیز دوست دارم. زمستان ها من ، دیگر من نیست!! کودک خوردسال بازیگوشی می شوم در تکاپو... حالم از باد مصنوعی کولر ها و آرامش تب کرده ی فصل های گرم به هم می خورد!! ناز می خرم، ناز پائیز و این نسیم خنک... من دختر بهارم و افسون گر بهشت ، به ونوس پهلو می زنم در عشوه گری... اما دلم در گروی مهر سرد و پر سکوت و سفید زمستان است!! افسونم اسیر خنکای پر محبت آسمان زمستان است... ناز می خرم، ناز پائیز را ناز می خرم ، ناز... با تمام وجود!!
( توضیح نوشت : دختر بهار همون متولد فصل بهار _ افسون گر بهشت همون منم که متولد اردیبهشتم _ جریان ونوس و ربطش به اردیبهشت رو هم همه می دونند ) بعدا نوشت : روزهاتون برفی ، سفید ، پر آرامش بعد بعدا نوشت : برف هاتون موندگار ، به یاد آدم برفی های کودکی!! بعد بعد بعدا نوشت : دلم می خواد تا کمر برم تو برف!! زمستان امسال وعده ی ما توچال مثل هر سال
خوب حالا جدید نوشت ( بعدا تبدیل می شه به مسابقه نوشت !!)
از این آپ به بعد آخر تمام آپ ها یه مسابقه ی جمله سازی می ذارم ( ترجیحا مربوط به آپ) سه تا کلمه می دم شما باهاشون جمله می سازید جمله ی برگزیده در آپ بعدی با ذکر نام نویسنده و تبلیغ وبلاگش گذاشته می شه نکته 1: نظرتون راجع به آپ هم بگید بعد تو مسابقه شرکت کنید ( میسی) نکته 2 : اگر فعل های عبارتتون بیشتر از سه تا بشه عبارت ساخته شده از دور مسابقه حذف میشه نکته3 : جمله ها می تونه کمدی هم باشه ، محدودیت نداریم. ( خوشحا ل باشید ) و حالا اون سه کلمه : مهر _ ناز _ سکوت ( اگه زرنگی جمله بساز!!)
[ دوشنبه بیست و یکم شهریور 1390 ] [ 8:12 قبل از ظهر ] [ افسون گر ]
می نشینم روی تختم ، فاصله ام با سقف می شود یک وجب و من خم می شوم روی افکارم ؛ از بالا ، دوری می زنم درون اتاق زیر شیروانی ذهنم و کلمات درهم و نا مأنوس را به هم گره می زنم ( گره ی کور) بعد خوشم نمی آید از سر هم شدن جملاتش و با قیچی می افتم به جان گره ها ؛ خسته می شوم از روزمرگی های هر روز... دلم هوای تازگی به سر دارد دنبال کلمات بازیگوش و پر شیطنت ذهنم می کنم و به نفس نفس می افتم ؛ ( نمی دانم در این حال چرا دلم می خواهد بغض کهنه ی قدیمی را بشکنم و بنشینم و زار بزنم؟!!! ) به من می گویی : دلتنگی؟ بی قرار تر می شوم و می بینم حق باتوست ، دل تنگی امانم را بریده و نابود شده ام ! می پرسی : از چه دلتنگی؟ فکر می کنم و به جوابی نمی رسم!! با یک اشاره کلمات را کنار هم می نشانی و می گویی بخوان ؛ می خوانم : " دوستت دارم فرشته ی بی بال زمینی من ، روزی اگر بر گردی تمام درها به رویت باز است ، من همیشه هستم. "
…sa…
بعدا نوشت : از وقتی اومدم این وبلاگ یادم رفته بود آخر نوشته هام علامت اختصاری رو بذارم !!!!!! ( ...sa...) بعد بعدا نوشت: تمام آثاری که تا حالا نوشتم و شما دوستان خوندید و بعد از این می نویسم و می خونید ؛ نزد ناشر کتابم به نام خودم ثبت شده پس تا چاپ کتاب کپی برداری ممنوع بعد بعد بعدا نوشت : این روز ها خیلی داغووونم !! انگار دوباره عشق برگشته به وجودم!! عزیزم دوباره عاشقت شدنم مبارک!!
[ یکشنبه ششم شهریور 1390 ] [ 12:2 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
· قول می دی تا همیشه بمونی ، پیش من و این دل شکسته و غمگین و تنها؟؟ قول بده مثل تمام لحظه هایی که قول دادی و شکست دل کوچکم ، خوش شده به همین قول های کوتاه و بی اعتبارت!!!
· به کودک کوچکمان خورده نگیر ، که این گونه سخت مشغول شیطنت و بازی است تو که خوب می دانی ، عشق کودک نابالغی است که برای بلوغ خود ، من و تو را اسیر رنج دور کرده است!!!
· همین روزهایی را که سخت به شب می رسانیم ، بعد ها مثل خاطراتی تلخ کنج صندقچه ی ذهنمان زیر خروارها خاطره ی دیگر پنهان می کنیم . پس نگران نباش این نیز بگذرد...!
· کودکی هایم را می سپارم دست باد ، هول می شوم و می دوم دنبالشان سالخورده هم که باشم دلم هوای همین کودکانه ها را می کند!!!
بعدا نوشت : این نوشته های کوتاه هم از آثار خودمه ، امید وارم این نوع سبکم رو هم بپسندید بعد بعدا نوشت : توی ادامه مطلب نظرات شما دوستان رو درباره دست نوشت هام گذاشتم و بررسی کردم خوشحال می شم بخونید بعد بعد بعدا نوشت : بازم ممنونم از حمایت هاتون ادامه مطلب [ یکشنبه بیست و سوم مرداد 1390 ] [ 2:42 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
در زمانه ای که همه ابراز عشقشان را با پست پیشتاز می فرستند، من هنوز درگیر سوار کردن احساس پاک عاشقی، روی بال های قاصدکم... وقتی تمام راه های ارتباطی کوتاه می شوند و همه با یک پیامک ، ساده می نویسند : دوستت دارم من پر از شرم و حیا با هزار باید و نباید زیر گوش قاصدک آواز عشق را می خوانم... هنگامی که آدم ها هزار بار از هم فاصله می گیرند و گوش شنوایی برای درد دل ها نیست، من تمام آن چه که می اندیشم ، ساده به زبان می آورم... فاصله ام با دنیا و آدم هایش هر روز به اندازه ی قرن ها زیاد می شود!!! من سخت درگیر نگرانی برای قاصدک پیام رسانم می شوم، در حالی که آن ها درگیر گزارش ارسال پیامکشان هستند!!! من دلم می گیرد از قهر آسمان که بیم از قهرآسمان ، بیم از قهر خداست ؛ زیر گوش خدا نجوا می کنم : تو سیل گونه ابر ها را فرمان ده من خاک گونه تشنه خواهم ماند . آن گاه آدمک های زمینی با قطره ای باران نگران تیپ و ظاهرشان می شوند!! به یاد قاصدک رقصنده در باد ، قطره های باران را می گیرم و می گویم : سبک تر مبادا بال قاصدکم بشکند و پیغامم نرسد به دست او... چه خوش خیالم هستم که فکر می کنم ؛ جایی در این کره ی خاکی سرد مردی هم باور و هم اعتقاد من هست!! مردی که می نشیند به امید باران و لذت می برد از آواز گنجشک ، وقتی نسیمی خنک موهایش را نوازش می دهد... مردی که روزی قاصدکم را می گیرد و می گوید : سلام ، سلام ای سلام نیمه کاره ی قدیمی ما و آن روز حتی اگر از آسمان آتش ببارد ، باران شروع می شود و هر قطره خواهد گفت قصه ی عاشقانه ی مرا... زیر لب خواهم خواند : باز باران بارید ، مرحبا بر دل ابری هوا...
[ یکشنبه نهم مرداد 1390 ] [ 9:21 قبل از ظهر ] [ افسون گر ]
با آرامش مینشینم ، نا آرامم و آسیب پذیر؛ سخت درگیر سادگی ها می شوم و مغلوب تمام بودن ها . در محاکمه ی خویشتن اَبَر قدرتی شده ام که قاضی زمانه جلویم هیچ است... با آرامش مینشینم ، نا آرامم و آسیب پذیر؛ وقتی تمام ثانیه ها به هم نزدیک تر می شوند ، وقتی ساعت ها کوچک تر می شوند ، دلم بیشتر می ریزد از گردش زمانه. (چه زود وقت می گذرد ، وقتی ساعت کوچک مچی ام را با ساعت بزرگ روی دیوار مقایسه می کنم !!!) به این عقربه های دوان دوان نمی شود اعتماد کرد چه برسد به آن اعداد مدرن دیجیتالی که معلوم نیست چه قدر به نفع روزگار خود را کم و زیاد می کنند!! وای از دست این روزگار... با آرامش مینشینم ، نا آرامم و آسیب پذیر؛ سرنوشتم دویدن است ، دویدن محض ( چه فرقی دارد با مانع یا بی مانع؟؟) هر چه قدر که متین و سنجیده عمل کنم ، ذاتم عجول است و دونده. بی قراری هایم را می سپارم دست باد ، هو هوکنان می برد و محکم می خورد به کوه و باز می گردد نزد خودم !! دغدغه ام می شود دور زدن کوه ؛ و زندگی پر است از این کوه های کوتاه و بلند... با آرامش مینشینم ، نا آرامم و آسیب پذیر؛ به فعل پذیرش که می رسم ، من قدرت پذیرش اعلایی دارم !! آسیب و درد و رنج و مشکلات را که می پذیرم ، یک سو هر گونه اضطراب و تشویش و نا امنی و نا آرامی را نیز می پذیرم. ساده تر که بنشینم و خود را ارزیابی کنم ، چشم من همیشه به دنبال نیمه ی خالی یک لیوان پر می گردد و بس... هر چه قدر که تلخ باشم برای تو شیرین است !! نمی دانم چرا نمی فهمم این عشق چیست که تلخی های نا امن من برای تو شیرین و امن می شود!! لحظه ای مرا به حال خود وا بگذار ، مرا از چشم خودم ببین ، نه با چشم خود و دیگران؛ من به چشم خویش ، نابودم. به چشم تو چی ؟ _ آرام و صبور و مهربان ! وای از دست این روزگار... با آرامش مینشینم ، نا آرامم و آسیب پذیر؛ برای فکر نکردن مجالی می خواهم ، برای خواباندن کوتاه مدت ذهنم که همیشه پر دغدغه و دل آشوب است؛ نشسته ام به فکر رفتن است ، خوابیده ام به فکر بیداریست، هوای آینده ام را دارد ، بی خیال حالم و چه زجر آور است وقتی به دل مشغولی آینده ، حال هایم همه گذشته می شوند ، بی سود حرف هایم همه تکراریست ، و من از همین تکرار ها می ترسم...
[ دوشنبه بیست و هفتم تیر 1390 ] [ 8:28 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
دلت که از دنیا گرفت و زدی تو پر زمین و زمان ، یاد من بیفت؛ که دل گرفته و دل شکسته ، زمین خوردم و باز بلند شدم و ادامه دادم... دلت که از دنیا گرفت و زدی تو پر زمین و زمان ، یاد من بیفت؛ که غم زندگی رو دوشم سنگینی می کرد ، کمرم خم شد، اما باز به سوی انتهای این جاده ی مخوف پیش رفتم... دلت که از دنیا گرفت و زدی تو پر زمین و زمان ، یاد من بیفت؛ که چشم هام باز نمی شد از خواب آلودگی و شب این راه تاریک تر از سیاهی بود، اما قدم گذاشتم جا پای خاک ِ روی زمین و ادامه می دادم... دلت که از دنیا گرفت و زدی تو پر زمین و زمان ، یاد من بیفت؛ که یه روزی دلم گرفت و با هر دو ( زمین و زمان) قهر کردم و نشستم کنج این چهار دیوار و یک سقف ، پشت به پنجره کردم و هر وقت گنجشک جیک جیک کرد، گوش تیز کردم به عقربه ی ساعت که هوای بیرون و طراوت بارون و دیدن گنجشک از سرم بیفته؛ بعد یه روزی همین طوری که در و پنجره به روم بسته بود ، جای بال هام اون قدر سوخت که افتادم به دنبالشون ( شاید اگه سر جاشون بودن نمی سوختند!!) چه راه ها بود که من برای زمینی شدن پشت سرم گذاشتم و رسیدم به چهار دیوار و یک سقف ... دلم پر شد از غصه ی خودم!!! مثل تو کسی نبود که یادش بیفتم، دوباره راه ها رو برگشتم، سخت بود... سنگی بود... تاریک بود... ترسناک بود... که من هیچ کدوم رو ندیده بودم!!! اما توی دلم امید دوباره آسمانی شدن بود. رسیدم و در زدم. خدا گفت " چه دیر برگشتی!!" یادم اومد وقتی می رفتم ، گفتم " فقط یه روز." بال هام رو کندم و گذاشتم یه گوشه و خدا گفت " فرشته ی من گمشون نکنی!!" من هم پر از غرور خندیدم و گفتم " نه ، می دونم دیگه ، اوناهاش." از اون روز ها تا حالا هِی فکر می کنم که کجان ؟!! چه می دونستم تا بیام زمین هوا ورم می داره و آخرش چشمم زمینی می شه و ذهنم زمینی می شه و ... گفتم " منو می بخشی؟" گفت " فرشته کوچولوی من چه زود بزرگ شده و چه دیر برگشته!!" گریه ام گرفت. ادامه داد" تو رو اون روزی بخشیدم که رفتی." در رو باز کرد و پریدم بغلش . تو هم اگه دلت گرفت و زدی تو پر زمین و زمان ، یاد من بیفت...
[ یکشنبه دوازدهم تیر 1390 ] [ 2:14 بعد از ظهر ] [ افسون گر ]
گوشم رو تیز می کنم؛ انگار داره بارون میاد... تمام درگیری های ذهنی و مشکلاتم رو کنار می ذارم و تمام هَم غَمَم می شه شنیدن صدای بارون . گوشم رو تیز می کنم ؛ انگار داره تند تر می شه ... حالا بباره یا نباره فرقی نمی کنه ، ملودی آرامش بخشش روحم رو تازه کرده و بی وقفه تو گوشم می خونه ؛ دلم هوای خیس شدن کرده ، دوست دارم بخوابم وسط خیابون (چون آسفالته !!!) بعد بارون بریزه رو صورتم و خیس از طراوت خدایی بشم. گوشم رو تیز می کنم ؛ باد سوسو می کنه... یادم میره بهار داره تموم می شه و تابستون نزدیکه ؛ دلم سرمای زمستون رو می خواد!! یاد غوغای دلم می افتم ، ( می خندم... ) می گم : بی خیال... گوشم رو تیز می کنم ؛ صدای تاریکی و شب ، صدای خش خش و ملچ ملوچ کردن مهفام ، موقع خوردن آلوچه!! صدای تلوزیون و سکوت من... سکوت پر حرف من ، پشت رنگ سیاه این مداد . چه قدر خسته ام ، چه قدر سرم درد می کنه و چشم هام داره کم کم خمارم می کنه! ساعت ها تایپ کردم و حالا... گوشم رو تیز می کنم ؛ صدای عوض کردن صفحات دفتر یا کتاب... یادم میاد که یه نویسنده ام ، لبخند رضایت مندی می زنم که نگو ؛ دل مشغولی هام می ره به دور دست ها ... فریاد می زنم ( در قلبم ! ) دوستت دارم خدای خوب و مهربونم... گوشم رو تیز می کنم ؛ باد هو هو می کنه و صدای بارون گم می شه تو تیک تیک ساعت... دلم می خواد توی این باد بدوم و بچرخم و برقصم. ( برای این کار جایت خالیست... ) در ذهنم نعیمه هست با خنده های زیبایش ، من هستم و دیگر کسی نیست!! از خودم می پرسم : چه قدر برای این دوستی تلاش کرده ام ؟ در جواب : هیچ ؛ ما فقط بی بهانه ، عاشقانه بودیم و هستیم. گوشم رو تیز می کنم ؛ صدات رو می شنوم که می گی : خوشحالی؟ می خندم و می گم : آرومم. دستم را می گیری و می گی : باد رو دوست داری یا بارون؟ به آغوشت می آیم و می گم : تو رو خدا جونم ؛ فقط تو رو . هر بار که می آیی ، من غمگین و غصه دارم ، اما حالا آروم نشسته ام و به صدای طبیعت گوش می دم. می گی : دوستت دارم ، مثل همیشه. دلم می گیره ! چه قدر خود خواهم که می خوام من رو بیشتر از بقیه دوست داشته باشی. می خندی و می گی : به دنیا دستور می دم به خاطر شادی تو جشن بگیره. _ دلم نمی خواد بری. کنج این تخت ، در این چهار دیوار و یک سقف می شینم تا تو بیایی و دستی به سرم بکشی و وقتی می ری ناراحتم. می گی : گوش تیز کن. تیز می کنم ؛ صدای هو هوی باد و نسیم خنکی که در اتاق می پیچه ... بر می گردی تا باز حرف بزنیم . منتظر می مونم خدای من [ سه شنبه سی و یکم خرداد 1390 ] [ 11:26 قبل از ظهر ] [ افسون گر ]
کوه می کند... فرهاد را می گویم ، با بهانه ، بی بهانه ؛ در دلم به امیدش رشک می ورزم . کوه می کنم ..! برای پیش برد این زندگی ، تیشه به ریشه اش می زنم. کوه می کند..! هنوز بعد این همه سال ، پر امید به عشق شیرین ؛ در دلم به عشقش رشک می ورزم. کوه می کنم..! برای خواباندن این خشم بیدار ، تلاشم را می کنم. کوه می کند... اسطوره ی عشق و مقاومت شده است ، در خاطر عشاق ؛ در دلم به ایستادگی اش رشک می ورزم. کوه می کنم..! هنوز... از خودم می پرسم : زندگی ساده تر هم خواهد بود؟ نمی دانم چرا کوه می کنم ! شاید ، دلم هوای فرهاد بودن کرده است!!! آخرش هم باید مثل فرهاد از کوهی که کنده ام سقوط کنم ؛ می ترسم و بعد می لرزم... دیگر کوه نمی کنم... لبخند می زنم ، پر آرامش تر. کوه می کند ... هنوز و همیشه ، سرشتش با کوه یکی شده به سرشت خود می بالم ، زیرا کوه کندن از دوشم برداشته شده . کوه نمی کنم ... زندگی می کنم ، آرام تر و با عشق . لبخند می زنم... او هنوز کوه می کند ، تا ابد ، تا آن زمان که کسی زنده است و داستانش را می خواند ، کوه کن باقی می ماند . دلم به حال فرهاد کوه کن می سوزد! لبخند می زنم...
[ چهارشنبه بیست و پنجم خرداد 1390 ] [ 7:44 قبل از ظهر ] [ افسون گر ]
|
درباره وبلاگ  فقط چند دقیقه با من باش تا تو را در این حس زیبای دوست داشتن سهیم کنم به چهار دیوار و یک سقف من بیا همین جا کنج این اتاق زیر شیروانی غوغایی همیشگی برپاست دمی مهمان باش... | |
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin] | ||
